Stop and read on!

Stop and read on! 

Probably everyone thinks, she or he is the best; and that's right. you might think otherwise, and you're right as well. Seriously think again! Why are you ashamed when you are reading this? Everyone has qualities. Don’t judge them, so you don't be judged! you are great the way you are, you might think otherwise. 

You might think I’m mad or drunk, and that might be right as well. There isn't any distinction between good or bad because you can not be in the others shoes. So why be ashamed? Smile, there is a whole new world out there waiting for you to open up. Why are you taking so long? 

It’s not the matter of being right or wrong, just the flow. Go with the flow of life and you could find happiness. When you are in the position of choosing, think twice; otherwise follow the flow! 

Sad but true. So seriously true. 

Believe in the only truth, you. Grow up! 

Lucky!

I'm so lucky not to be dead, because closest one to me was a drug addict. I'm so lucky I didn't get married at 21, because I would have missed all these great people and great opportunities. I’m so lucky to have quitted university and started over. I'm so lucky to have such brother, protective even though far. I'm so lucky to have been dumped, because I might have sacrificed my life for an idiot whom doesn't even think. I'm so lucky to be here, this moment, this place because of all this experience. I'm so lucky not to have killed myself, because I didn't have the courage and I'm grateful. I'm so lucky to have such nice teacher, whom loves me like her own kid. I'm so lucky to have such family, so considerate. I'm so lucky to have the brains to be here. I'm so lucky to be conscious, to feel myself and take good care of moments. I'm so lucky to have such friends, I can count on. I'm so lucky to be me!

 

Though I'm lucky, I might be a total idiot some times. Though I know some things are totally wrong I give in to them. Though I'm so lucky, I keep forgetting how much I have, and will be miserable. Though I'm so bright I keep blaming myself for not being able to compete with those luckier than me, to be born somewhere else. Though I'm so lucky not to be in love, I miss being in love! Though I'm here right now, I wish I could have done this 5 years ago, and I know how much I would have missed. Though I'm so lucky, I’m keep lying to myself, convincing I'm not.

 

It's not important if I cannot write any more, though I miss my poems and I keep discovering new angles of myself in them. It's not important if I’m alone on a Saturday night, longing for company, because I could confess and that's relieving. It's not important that I'm missing some events that I might never ever see, because I'm working on something way important, myself. It's not important that I long for a true friend now, because there is always another day and no one dies from being alone. It's not important that I'm not in love, because I have found true love, self love. It's not important to be a total mistake, everybody is!

 

This Longing has made me miserable though conscious.

 

I'm trying to be as grateful as I can remember. So in whatever category you are I thank you, for sharing moments with me.

Return!

گفته بودی که دگر یاد غریبان نکنی

سوگند شکستی و دل ویرانه را آباد بکردی

گفته بودی که اگر آمدی هرگز نروی

پیوند شکستی و دل ما را بشکستی

من به زودی از اینجا نقل مکان می کنم خیلی اوضاع نابه سامانی دارد. با عرض ÷وزش به زودی مکان جدید را اعلام خواهم کرد

يكشنبه 10/8/1383
صداي ناله دريا از دور به گوش مي رسد
طوفاني و گل آلود
از درد مي نالد
از درد معشوق و عشقش
به ناله اش كه گوش بسپاري
جز زمزمه اي نامفهوم و غم زده
چيزي نمي يابي
صدايي هزار برابر بزرگتر از صداي دل ماتم زده من
صداي كوبش كلون در قلب من اما
تا عرش كبريايي مي رود
اين در فقط به طرف بيرون باز مي شود
چيزي از درونش تراوش نمي كند
همه درون ان مي مانند
آشيانه مي سازند
خراب كردن آشيان ها
كاش به سادگي آمدن سيلي بود
من نفهميدم كه از دريا سيل مي آيد
يا دريا به زمين سيلي مي زند
سيلي مي زند تا بلكه به جاي
سرخ شدن گونه ها از عشق
فقط سرخ باشند محض بودن
محض ديدن سرخي
محض زيبايي
شايد توهمي به وجود آيد كه او نيز عاشق است
اما قلب بدون سيلي زنده است
اين دل اسير مي شود رام نه
آرام نه
بدون آرامش چگونه آرام شود؟
آرامش را در ميان نگاه معصوم مي ديد
نگاهت را دزديدي
آرامش را در ميان دستان تو تجربه مي كرد
با سردي بيرون كشيدي اش
آرامش در ميان تپش قلب تو بود
من در سينه چيزي دارم
كه تو نداري
من در ميان سينه آه جگرسوز دارم
تو در ميان سينه چيزي داري كه من ندارم
تو در ميان سينه قلب مرا داري
و من هيچ ندارم
كاش زودتر مي يافتمت
شايد گشايشي در زمان بود
تعلقي نبود
اي كاش هيچگاه نمي دانم و شايدي در كار نبود

جمعه 1/8/1383
پوسته اي به هم پيوسته
به دورم يا به دور زندگيم؟
كداميك نمي دانم
صداي شكستن مي ايد؟
صداي شكستن من يا زندگيم؟
كداميك نمي دانم
خواسته يا ناخواسته جدا مي شوم
به سويي مي روم كه گمان نمي كردم
به سوي سرنوشتي كه گمان نمي بردم
اينجا من هستم
من هستم كه حرف مي زنم
من هستم كه تصميم مي گيرم
من كه گوشهايم را با دو دست چسبيده ام
من هستم كه خوشبختم
يا كه شايد من نيستم هنگامي كه گنهكارم
صداي موسيقي كه در فضا مي پيچد
ديوانه و مستم مي كند
ياد آور زماني مي شود سخت دور
تلاطم روحم وصف ناپذير است
امروز در سويي فردا در سويي دگر
درست مثال دريا و آرامش و طوفانش
من آن طوفان را در درون دارم
يا كه شايد من همان طوفان باشم
طوفاني در بالاترين نقطه آسمان
ناپيدا اما خطرناك
با ظاهري آرام
تق تق
صدايي امد
نكند اين بار هر دو با بشكنيم
من و زندگيم؟!

پنجشنبه 23/7/1383
خنده هاي معصومانه
گم گشته در دل مه
سرگرداني در جاده هاي باران زده
حريق احساس بر دل
كوله باري سنگين
ره به كجا برد؟
ستاره كجا و اينجا كجا؟
روشني مهتاب كجا و من روشني دل كجا؟
شورشي در دل
ولوله احساس
فرو بردن عسل كجا و فرو بردن بعض كجا؟
هميشه پشت سر دوري رازيست
هميشه سر به مهر
خنده هاي معصومانه بر بلنداي آسمان
تقديم كنم تمام مي شود؟
احساس را عرضه كنم تمام مي شود؟
ولوله اي در دل
باران چه غمگينانه مي گريد

دوشنبه 13/7/1383
من آن غزال گريز پايم
كه در سرزمين عشق
در حال فرارم
من آن بلبل مستانه هستم
كه در بند نمي خوانم
من آن كلاغ سيه بالم
كه بي هيچ ردي زمزمه سر مي دهم
من آن دخترك وحشي و عريان احساسم
كه با دست نوازشي بر سر ديوانه مي شوم
من آن ديوارم
كه گنگ احساسم
اسارت را
گنگي را
ملالي نيست
اما گريز پايي را
چه كنم
اسير بند عشقم
و فراري از سرنوشت
آن را چه كنم؟!

مهم نيست امروز چه روزي است
فردا چگونه خواهد گذشت
چه كسي من را به ياد خواهد داشت
و چه كسي مرثيه ر روحم را خواهد خواند
چه كسي فرداي بي من را ياد خواهد كرد
كيست كه بر تنهايي من بگريد
كيست كه درد دل من را بداند
و بغض گلويم را بخواند
من مانده ام و انبوهي از تنهاي ها
خرابم خراب

جمعه 27/6/1383
يك حلقه به دور زمين
كف آن پوشيده از برف
و آسمانش خدا
مسير بي نهايت ابديت
هدف آرامش
سيما تهي بدون شرح
صداي نوازش ابرها
كه دست بر سر كوه پر غرور مي كشند
بوسه باد در دل كوه
دلت مي خواهد چشمات را ببندي
و باديت را استشمام كني
فردا در زير پايت
و امروز زير پاي فردا
غروب آفتاب در زير پايت
و خدا نزديكتر از ديروز
و من يكسره فرياد مي كنم
اميد را مي خوانم
در ميان سفيدي مي تواند رنگ عشق جوانه زند
قرمزي به وسعت دشت
بكر همچون شبنمي در آغاز طلوع
تهي انگار هيچ چيز نيست
انگار هيچ كس نيست
اقيانوس بر فراز اسمان
همان قدر موج همان قدر سكون
همان قدر ايستادگي
همانقدر پاكي
زلاليش روحت را سيقل مي دهد
عميقي اش تكانت مي دهد
به فكر فرو مي روي
ولي در انتهاي مغزت هيچ نيست
انگار با ان تكان تمام افكارت رفته
به سوي بالا پرواز كرده
رفته و ديگر هيچ نيست
سكوت و .....

يكشنبه 15/6/1383
پيوندها و باغ ها
لحظه اي خاموش ماند ، آنگاه
باز ديگر سيب سرخي را كه در كف داشت
به هوا انداخت
سيب چندي گشت و باز آمد
سيب را بوييد
گفت
گپ زدن از آيباريها و از پيوند ها كافيست
خوب
تو چه مي گويي ؟
آه
چه بگويم ؟ هيچ
سبز و رنگين جامه اي گلبفت بر تن داشت
دامن سيرابش از موج طراوت مثل دريا بود
از شكوفه هاي گيلاس و هلو طوق خوش آهنگي بگردن داشت
پرده اي طناز بود از مخملي گه خواب گه بيدار
با حريري كه به آرامي وزيدن داشت
روح باغ شاد همسايه
مست و شيرين مي خراميد و سخن مي گفت
و حديث مهربانش روي با من داشت
من نهادم سر به نرده ي اهن باغش
كه مرا از او جدا مي كرد
و نگاهم مثل پروانه
در فضاي باغ او مي گشت
گشتن غمگين پري در باغ افسانه
او به چشم من نگاهي كرد
ديد اشكم را
گفت
ها ، چه خوب آمد بيادم گريه هم كاري است
گاه اين پيوند با اشك است ، يا نفرين
گاه با شوق است ، يا لبخند
يا اسف يا كين
و آنچه زينسان ، ليك بايد باشد اين پيوند
بار ديگر سيب را بوييد و ساكت ماند
من نگاهم را چو مرغي مرده سوي باغ خود بردم
آه
خامشي بهتر
ورنه من بايد چه مي گفتم به او ، بايد چه مي گفتم ؟
گر چه خاموشي سر آغز فراموشي است
خامشي بهتر
گاه نيز آن بايدي پيوند كو مي گفت خاموشي ست
چه بگويم ؟ هيچ
جوي خشكيده ست و از بس تشنگي ديگر
بر لب جو بوته هاي بار هنگ و پونه و خطمي
خوابشان برده ست
با تن بي خويشتن ، گويي كه در رويا
مي بردشان آب ،‌ شايد نيز
آبشان برده ست
به عزاي عاجلت اي بي نجابت باغ
بعد از آنكه رفته باشي جاودان بر باد
هر چه هر جا ابر خشم از اشك نفرت باد آبستن
همچو ابر حسرت خاموشبار من
اي درختان عقيم ريشه تان در خاكهاي هرزگي مستور
يك جاوانه ي ارجمند از هيچ جاتان رست نتواند
اي گروهي برگ چركين تار چركين بود
يادگار خشكساليهاي گردآلود
هيچ باراني شما را شست نتواند

اخوان ثالث

يك شنبه 8/6/1383
سال ديگر آيا قدم هاي امروز
بر سنگ فرش خيابان
در زير نور مهتاب را به خاطر خواهي آورد؟
آيا سلام پسرك غريبه اي را
كه دست در دست مادرش دارد را
به ياد خواهي داشت؟
بوي نانوايي محله را چطور؟
يا كه قيافه گردو فروش عبوس را
يا كه رفتگر پير چروكيده صورت را
سال دگر آيا براي به ياد آوردن دير خواهد بود؟
شايد كه دگر گردويي بر درخت نرويد
يا كه اگر برويد ديگر اين گردو فروش نباشد
شايد جنسم از هوا باشد مثال باد
سركش و ناآرام
اما آب كه مي بينم
غوطه وري دوران جنيني را حس مي كنم
تنها هنگام لگد زدن به مادر را
شايد براي ياد آوردن سال هاي دور دير باشد
ولي مي خواهم به ياد آورم
مي خواهم تعلق داشته باشم
و مي خواهم بزرگ شوم
مي خواهم پخته شدن واژگان را به ياد آورم
سخن امروز را فردا زمزمه كنم
در شاه راهي به وسعت سكوت

سه شنبه 3/6/1383
اگر دريا نباشد چگونه مي توان وسعت را تعريف كرد
اگر قناري نباشد چگونه مي توان سرود را وصف كرد
اگر تو نباشي اما نمي دانم چه مي شود
شايد كه تنها هيچ
يا كه شايد دريايي شود از تنهايي
شايد كه دريايي از اشك
شايد كه بهاري از رويا
تو كدامي؟
بهار
اشك
يا كه رويا؟!
من كدامم
هيچ
قناري
يا كه دريا؟!
سردرگمي بخش بزرگي از زندگي است
خانواده لفظ لطيفي است كه دل من براي آن مي تپد
دلباختگي اما لفظي است كه روح به سويش در پرواز است
بيا تا رخت دلباختگي در آشيان اين قناري پير به وسعت دل به تن كنيم

سه شنبه 27/5/1383
تابستان بوي آفتاب نيست
بوي تخت و بوي آب نيست
بوي كاهو و بوي سركه نيست
بوي كاهو و سركه انگبين
بر روي تخت
در حياط آب زده در غروب آفتاب است
خزان بوي آب و بوي خاك نيست
و بوي برگ و بوي باران نيست
بوي برگ خيس خورده
و بوي خاك پس از باران است
عشق بوي من نيست
بوي مهر نيست
بوي تو و بوي خانه نيست
بوي كلبه اي پر از عشق است
كه من و تو در آن مهر را قسمت مي كنيم
بوي من سر بر بالين تو گذاشته است

چهارشنبه 21/5/1383
بالا پايين
در عجب ديروزم هنوز كه فردا مي آيد
فغان
گريه
بهت
ناباوري
بيان
بي توجهي
خنده
سير زندگي امروز
فردا هم امروزي ديگر با سيري ديگر
طناب رو به جلو
خط زندگي
بي معناست اما واقعي
فردا
فرياد
شادي
قهقهه خنده
لبخند
سكوت
فراموشي
بالا پايين
كاش يك سفر بود
بي خيالي مطلق
نگاه بي حركت به بي انتهايي
نگاهي يخي
يك كاسه آب
پر از قطرات باران
بر سرم اگر بريزم
تازه مي شوم
اما دلم هم آيا پاك مي شود؟

شايد بهترين حس پيوند باشد
شايد زيباترين كلام محبت باشد
شايد كه شيرين ترين لذت مادري باشد
شايد عميق ترين نگاه در عمقش فقط نگاه باشد
شايد آخرين ديدار به ياد ماندني تر باشد
شايد ديروز از امروز بهتر بوده باشد
اما نگاه اخر به فرزند
كه در آن پيوند نگاه و محبت باشد
به روي فرزند
و دعاي خير
تنها چيزي باشد كه از مادرم
در ديروز با هم بودن
برايم به جاي مانده است




يادت هميشه بغض پنهان در گلويم مي آورد. شاد باشي.

دوشنبه 12/5/1383

حس تعلق
به جايي به چيزي يا به كسي
خانه حوض خانه دريا خانه اقيانوس
سرزمين كوچك
يك دل كوچك تر
قلم حتي كوچكتر
سرزمينم يك حوض
سرزمينم يك دريا
سرزمينم يك اقيانوس
هر كدام من باز حريصم
ماهي اگر بودم
پرواز مي خواستم
پرنده گر بودم غوطه خوردن را
دلباختگي از هر نوع كه باشد
حس غريبي است
بيشتر از آن بيگانه است
بودنش به طريقي
و نبودنش به طريقي ديگر
خانمان براندازيش غير قابل رقابت

سه شنبه 6/5/1383

ريزش برگ در ميانه تابستان
خزان نيست
اما خاطره است
خاطره اي نمناك
كنده درخت پيري زير پا
امروز پله اي
ديروز غروري با پوست پينه بسته
بوي نان هاي دست مرد
هوايي با بوي نان
هجوم افكار
فرار احساس
از لطافت نمي خواهم جدا شوم
اما لطافت درونم در حال خشكيدن است
هه هه
خنده اي عصبي
قلبي پر از درد
دستي فلج
قفسه سينه سنگين
نشانه هاي پيري در عنفوان جواني
قدم هاي آهسته
استوار نيست
در ميانه راه
در ايستگاه خاطرات جا مانده است
"رهرو ان است كه اهسته و پيوسته رود"
اين رهرو اما بي هدف مي رود
مي رود محض بودن
محض اظهار وجود
محض اثبات زنده بودن
لمس پينه پوست درخت
لمس برگ هاي رو به موت
لمس زندگي و مرگ
آغاز و پايان
دستي بر قلب و پايي در جاده
آخرش به كجاست؟!

سه شنبه 29/4/1383
جدايي را
گريستن در نيستي را
با خون نوشتم
و با زندگي خواندم
تا كه يادم بماند
 زندگي جاري است
در رودخانه عمر
آب ساده تر از "با ما را خواهد برد"
روان تر
هر چه روان تر سريعتر

پنجشنبه 25/4/1383
آن روبرو يك درياست
دريايي پر از موج
آنجايي كه دستم نمي رسد درياست
آنجايي كه نمي توانم نوازشش كنم
مواج است
جاري مي شود تا كه شايد به سرانگشتانم برسد
با يك نوازش ذوب مي شود
در دستانم حل مي شود
و من جز ردي از او چيزي نمي دانم
جاي پايش گود است
چون يكباره آمد
هنگامي كه رفت
جايش چنان كم عمق بود
كه اگر ردي از آب نبود
تميزش نمي دادي
سويش را نمي دانم كه به دنبالش روم
اگر هم دانم چشمان را سويي
و پاهايم را تواني نيست
پس اگر از جايي گذشتي كه جاده صاف
بي هيچ گونه ردي بود
بدان عاشقي در آنجا بوده